Wstęp
Puszcza Bukowa od zachodu i północy graniczy z prawobrzeżnymi dzielnicami Szczecina i Puszczą Goleniowską, a od południa i wschodu - z rozległymi obszarami rolnymi Niziny Szczecińskiej. Porośnięte Puszczą Bukową Wzgórza Bukowe to pasmo najwyższych na północno-zachodnim Pomorzu wzniesień morenowych. Złożone są m.in. z iłów oligoceńskich i margli kredowych. Ich północną część pokrywają gliny, a w zachodniej przeważają piaski i żwiry. Na powierzchni środkowych i wschodnich terenów puszczy znajdują się fragmenty skał trzeciorzędowych. Obszary pokryte Puszczą Bukową zalicza się do najbardziej zróżnicowanych pod względem rzeźby terenu na Pomorzu Zachodnim. Na krajobraz wpłynęły przede wszystkim procesy erozyjne związane z zanikaniem lądolodu, które sprawiły, że wzniesienia przekraczające 100 m n.p.m. (Bukowiec, 149 m n.p.m.) zostały porozcinane siecią głębokich dolin, jarów i parowów. Znajdują się tu liczne torfowiska, jeziora i głazy narzutowe.